Project Sinne ตอนที่ 1 การเปลี่ยนแปลง
Posted 3 years ago (18 May 2015)
0 Comments 376 Views

พวกเราอยู่ในประเทศที่มีการปกครอง โดยกองทัพที่อุดมการณ์การปกครองแบบเผด็จการแต่ยังไม่สามารถทำได้เพราะถูกสหพันโลกจับตาดูอยู่ ผู้นำของกองทัพเลยยังไม่กล้าเปลี่ยนการปกครองแบบประชาธิปไตยมาเป็นแบบเผด็จการเต็มรูปแบบ แต่ถ้าเขาคิดจะปิดประเทศเมื่อไหร่ ประชาชนประเทศนี้คงจบเห่ แต่ตอนนี้ฉันก็ยังคงได้ใช้ชีวิตได้อย่างสงบสุขแบบเรื่อยเปื่อยอย่างเช่นทุกวัน วันนี้มาสอบก็ยังไม่กระตือรื้อร้นสักเท่าไหร่ พูดมาก็เยอะคงจะไม่รู้จักฉันกันซินะ
สวัสดีฉันชื่อ มีล บอลเซ่น ถึงแม้จะทำตัวเรื่อยเฉื่อยแต่ก็อยู่มหาลัยแล้วล่ะ แถมอยู่คณะวิทย์อีกต่างหาก ปีนี้อายุ 20 ปีแล้ว
“ว่าไง มีลอ่านหนังสือมาบ้างไหม” เพื่อนในคลาสเดียวกันนี่เอง แต่ฉันจำชื่อเธอไม่ได้ ก็ฉันไม่ค่อยมาเรียนนี่นะ
“ก็นิดหน่อย” ฉันฉีกยิ้มไมตรีให้ แล้วก้มหน้าเตรียมอุปกรณ์เข้าห้องสอบ
“มีลเนี่ย ไม่ค่อยมาเรียน แต่ได้คะแนนอยู่อันดับต้นๆของคลาสเลยนะ สงสัยไปเลียแข้งเลียขาอาจารย์” เสียงนินนทาแว่วเข้ามาในหู มันก็เป็นเรื่องปกติอยู่แล้ว เพราะคนในคลาสไม่ค่อยชอบขี้หน้าฉันสักเท่าไหร่ สงสัยเพราะทำตัวขวางโลก แต่ก็ยกเว้นเสียแต่บางคน
“สวัสดีจ้ะ เมื่อคืนอ่านหนังสือมาเยอะเลยใช่ไหม” เนลก้า ฟรอส เธอคือคนที่รู้จักฉันดีที่สุดในคลาส คงเพราะเป็นพวกไม่มีใครคบเหมือนกันและก็จับคู๋ทำงานกลุ่มด้วยกันบ่อยๆ แต่ที่เธอไม่มีใครคบก็เพราะเธอไม่เลือกคบใคร เนลก้า เป็นลูกของทหารยศสูง ผู้คนที่เข้ามาสนิทกับเธอก็มีแต่พวกแสเสร้ง
“ก็มีบ้าง” ฉันตอบไปสั้นๆ
“โถ่ มีลเนี่ยเย็นชาตลอดเลยนะ” เนลก้าพูดตัดพ้อ ก่อนจะเดินสะบัดก้นเดินเข้าห้องสอบ ความจริงเธอก็แค่แกล้งงอลให้มันดูน่ารักน่าเอ็นดูไปงั้นแหละ ฉันวางกระเป๋าไว้หน้าห้องแล้วเปิดประตูเข้าสู่ห้องสอบอันเย็นวาบ ถึงฉันจะชอบทำตัวเฉื่อยแต่ก็ไม่ได้ขี้เกียจ ฉันขยันอ่านหนังสือสอบและด้วยสมองของฉันทำให้คะแนนอยู่อันดับต้นๆของคลาส คำตอบที่อยู่ในข้อสอบอยู่ในหัวของฉันอยู่แล้วนั่นทำให้ฉันทำข้อสอบเร็วมาก
“อาจารย์ หนูขออนุญาตออกไปคุยโทรศัพท์ค่ะ” เนลก้านั่นเอง ถ้าเป็นปกติอาจารย์จะไม่อนุญาตให้นักศึกษาออกไปคุยโทรศัพท์แต่เพราะเป็นลูกสาวของทหารยศสูง ทำให้อาจารย์อนุญาต ก็อย่างว่าใครจะกล้าขัด ผ่านไปไม่นานเนลก้าก็กลับเข้ามา ฉันสังเกตว่าเธอวงข้อสอบมั่วๆ แล้วก็ขออาจารย์ออกมา ทำไมฉันถึงเห็นน่ะเหรอ ก็เพราะเนลก้านั่งแถวแถวหน้าฉันโต๊ะถัดออกไปทางขวาน่ะซิ ทำไมเธอถึงรีบร้อนนักนะ ฉันได้แต่สงสัย แล้วก้มหน้าทำข้อสอบต่อ
ฉันทำข้อสอบเสร็จภายในครึ่งชั่วโมง ออกมาคนแรกของห้อง พฤติกรรมของเนลก้ายังคงอยู่ในหัวฉัน เธอไม่ห่วงเรื่องคะแนนสอบเลยรึไงนะ คงไม่ใช่ว่าพ่อของเธอโทรเรียกเธอให้ออกมา ก่อนที่จะมีทหารมาถล่มเมืองนี้หรอกนะ เพราะเมืองนี้เป็นเมืองที่มีผู้ต่อต้านการปกครองของกองทัพอยู่เยอะเลยนี่นะ แต่ก็นั่นล่ะฉันก็แค่คิดเล่นๆ คงไม่เป็นจริงอย่างที่ฉันคิดหรอก
‘ปัง ปัง ปัง เพล้ง กรี๊ดดดดด’ จู่ๆก็มีเสียงปืน เสียงกระจกแตก และเสียงผู้คนแตกตื่น มือของฉันที่กำลังจะกดลิฟท์หดกลับทันที เกิดอะไรขึ้น ฉันคิดแล้ววิ่งกลับไปทางเดิม พร้อมกับมองไปนอกหน้าต่าง ตึกหมาลัยฉันสูง 10 ชั้น และฉันก็อยู่ชั้น 10 ของตึกนี้ มันทำให้ฉันมองเห็นเมืองทางทิศตะวันออกได้ทั้งเมือง เมืองเกิดไฟไหม้ และระเบิดเป็นจุดๆ มีทหารและรถถังไล่ฆ่าผู้คน นี่มันอะไรกัน!มันเป็นอย่างที่ฉันคิดจริงๆนะเหรอ
‘ปัง!’ ด้วยสัญชาตญาณ ฉันเบี่ยงตัวหลบอย่างรวดเร็ว แต่มันก็ไม่เร็วพอที่จะหลบลูกกระสุนพ้น มันเฉียดแขนซ้ายของฉันไป ฉันกัดฟันทนความเจ็บปวด เมื่อรู้ว่านัดแรกไม่โดน มันจึงระดมยิงอีกครั้งโชคดีของฉันที่วิ่งหลบผ่านหน้าต่างมาได้แล้ว
‘ต้องไปห้องพยาบาลทำแผลก่อน’ ซึ่งห้องพยาบาลที่อยู่ใกล้ที่สุดคือชั้น9 ฉันวิ่งผ่านห้องเรียน ในห้องมีแต่นักศึกษาที่แต่หรือไม่ก็บาดเจ็บสาหัส ฉันคงต้องหนีออกมหาลัยให้เร็วที่สุด ฉันค่อยๆหมอบเข้าไปในห้องเพื่อดูสถานการณ์ด้านล่างผ่านหน้าต่าง พวกทหารคงยิงมาจากดาดฟ้าโรงเรียนมัธยมข้างๆ เพราะดาดฟ้าตรงกับชั้น 10 มหาลัยนี้พอดี ตอนนี้พวกนั้นกำลังมารวมกันตรงหน้าตึกมหาลัย มันคงเข้ามาตรวจข้างในอีกทีแน่ๆ
“ชะ ช่วยด้วย” น้ำเสียงอ่อนแรงดังมาจากหลังโต๊ะที่ล้มละเนละนาด ฉันค่อยๆคลาน ไปดู พบผู้ชายคนหนึ่งถูกยิงสองถึงสามนัดบนร่างกายแต่ไม่โดนจุดตาย เขาคงมาหลบหลังโต๊ะทัน
“ขอโทษนะฉันคงช่วยอะไรมากไม่ได้” ฉันตอบเย็นชา เพราะไม่นานเขาคงเพราะทนความเจ็บปวดไม่ไหม อีกอย่างถ้าฉันเอาเขาไปด้วยเราคงไม่รอดทั้งคู่
“ได้โปรดฉันยังไม่อยากตาย”
“ขอโทษจริงๆ ฉันพานายไปไม่ไหวจริง” ฉันลุกขึ้น แต่เขาก็พยายามรั้งขาฉันไว้
“ได้โปรด” เขาขอร้อง ฉันส่ายหน้า สะบัดขาเพื่อให้เขาปล่อยมือ
‘ติ๊ด ติ๊ด’ เสียง smartwatch ที่ข้อมือฉันแจ้งเตือนข้อความ ฉันกดดูปรากฏว่าเป็นวีดีโอข้อความจากพ่อนั่นเอง พอกดเล่น ภาพโฮโลแกรมก็เด้งขึ้นมา ในภาพนั้นพ่อของฉันทำหน้าเคร่งเครียด
“มีล นี่อาจเป็นข้อความสุดท้ายจากพ่อ แต่ถ้าลูกทำตามที่พ่อบอกและพ่อหนีรอดล่ะก็ เราจะได้เจอกันอีก พ่อจะพูดสั้นๆ จงไปตามแผนที่ที่พ่อให้ไว้จงหนีทหารให้พ้น พ่อเชื่อว่าลูกทำได้และจงอย่ากลับมาที่บ้าน แค่นี้นะ” วีดีโอตัดลง แต่ก่อนที่วีดีโอจะตัดลงฉันได้ยินเสียงโครมคราม เกิดอะไรขึ้นกันแน่ ฉันกดดูข้อความภาพที่พ่อส่งมาให้ มันเป็นรูปแผนที่เมือง และมีกากบาทขีดอยู่ที่จุดหนึ่ง พร้อมข้อความด้านล่างภาพ
‘พอถึงแล้วให้ส่งข้อความหาพ่อที่ต้นไม้ที่ลูกชอบเอาการ์ตูนผู้ชายจีบกันไปอ่านเพราะตรงนั้นมันร่มดี’ รหัสลับอะไรของพ่อเนี่ย! ทำเอาฉันมึนไปวูบหนึ่ง ก่อนที่ฉันจะถอดรหัสลับของพ่อฉันคงต้องหาสถานที่ไนแผนที่ให้ได้ก่อน คงต้องเปิดจีพีเอส ฉันกดเปิด smartwatch ภาพโฮโลแกรมเด้งขึ้นมาอีกครั้ง
“หึ ตอนนี้อินเทอร์เน็ตกับจีพีเอสคงใช้ไมได้แล้วละ” คนที่นอนกอดขาฉันอยู่พูดขึ้นมา เป็นความจริงนั่นแหละ ตอนนี้แถมบนหน้าจอของฉันขึ้นสัญญาลักษณ์ว่าไม่มีแม้กระทั่งสัญญาณโทรศัพท์ พวกทหารคงสั่งทำลายเสารับสัญญาณไปแล้ว
“แต่ฉันรู้นะ ว่าที่นั่นคือที่ไหนมันอยู่ใกล้บ้านฉันเลยแหละ” คงต้องพึ่งเขาแล้ว เพราะฉันไม่ค่อยรู้เส้นทางเมืองนี้เท่าไหร่ แต่เอาเขาไปก็เป็นภาระพอตัว
“ถ้าต้องวิ่งนายจะไหวไหม”
“ไหว” เขาพูดน้ำเสียงเด็ดเดี่ยว ฉันคงต้องวัดดวงเอานายภาระนี่ไป จะว่าไปฉันคงไม่ต้องลงไปถึงชั้น9 ตึกอีกด้านมีห้องเรียนของพวกคณะพยาบาลกับพวกแพทย์อยู่
“เอาล่ะนายภาระ เราต้องพานายไปทำแผลก่อน” แบกเขาขึ้นอย่างทุลักทุเล เขาก็พยายามพยุงตัวด้วยตัวเองอยู่แต่ฉันก็หนักอยู่ดี
เสียงปืน เสียงกรีดร้องในเมืองดังสนั่นทะลุลงมาถึงท่ออุโมงค์ระบายน้ำที่อยู่ใต้ดิน ที่นั่นมีชายวัยกลางคนหนึ่ง กำลังรีบ เขาใส่เสื่อกราวสีขาวเขรอะฝุ่นและเขม่าควัน เขาวิ่งไปตามทางอย่างคุ้นเคยจนเสียงโวกเวกด้านบนเริ่มหายไป ด้านหน้าของเขามีประตูบานหนึ่งและมีกลุ่มคนใส่ชุดสูทสีดำเข้มยืนอยู่หน้าประตู
“โอ้ ในที่สุดท่านก็มาถึงสักที” หนึ่งในนั้นเดินออกมาต้อนรับเขา
“เธอคือจินลีซินะ” ถูกเรียกว่าจินลีน้อมตัวลงด้วยความนอบน้อม
“ใช่แล้วล่ะ ด็อกเตอร์บอลเซ่น แล้วลูกสาวท่านล่ะ” ด็อกเตอร์ทำหน้าลำบากใจ
“เดี๊ยวเธอก็ตามมา”
“รับทราบแล้ว งั้นเชิญท่านพักผ่อนก่อน ดัชลินได้เตียมน้ำชาไว้ให้แล้ว”
“ยังก็ช่วยรอลูกสาวฉันจนถึงที่สุดด้วยนะ”
“ได้อยู่แล้ว ยังไงลูกสาวท่านก็เป็นทรัพยากรสำคัญในการปฎิวัติประเทศนี้อ่อไม่ซิโลกนี้ต่างหาก” ด็อกเตอร์พยักหน้าแล้วเดินไปเข้าไปหลังประตู
‘ยังไงลูกก็ต้องรอดให้ได้นะ มีล’

This story have no comment
Zkilout · Streaming · (1513210821.1305)